डङ्डङी बज्ने खरा खहरे आतिन्छन् आफ्नै बिरुपले

  • 14
    Shares

कविता

राजेश अधिकारी

पटपटी फुटेका गर्हा गर्हा
चिच्याउँछन् असीम तृष्णाले
बङबङी सुकेका तरु तरु
छट्पटाउँछन् अखप उष्णले

सटसटी झरेका पर्णी पर्ण
लजाउँछन् नग्न स्वरुपले
डङ्डङी बज्ने खरा खहरे
आतिन्छन् आफ्नै बिरुपले

भतभती पोल्ने शुष्क पवन
चुम्छ धर्ती गगन
छमछमी नाच्ने आद्र जलद
छुप्छ पर्खी लगन

बरबरी रुने अमित वर्षा
छोप्छ सजल नयन
भुरभुरी उड्ने प्रफुल्ल पंछी
कुर्छन् सौम्य सदन

खडेरी उदायो हरित अस्तायो
सकल धर्ती तताई
चैन हरायो खुशी बिलायो

सितल उर्वरता धपाई
चक्र घुम्यो बर्षा जागिन्
अखिल धरणी ब्यँझाई
पालुवा पलायो मुस्कान मौलायो

शोषक खडेरी भगाई
खडेरीले घुर्यो कुन्नी के फुर्यो
बोल्यो मधुर बाणीले
मेरो स्पर्शले गर्यौ तिमिले

अनुभव कटु उlद्वग्न
भुङ्रो नछोई कसरी गम्छौ?
तातोचिसो प्रकृति भिन्न
रात्री नभै दिवा एक्लो

बिपना बिना सपना
रोदन नभै मुस्कान पराई
क्रूरता बिना करुणा
नर्क नभै स्वर्ग अनर्थ

अशान्ती बिना शान्ती
अनैश्वर्य बिना ऐश्वर्य गौण
विषाद अबोधको कान्ति
अड्चन बिनाको जीवन जिए

मर्दछ उर्जा जाँगरको
अल्छी,बिलासी बन्दछ चोला
अवोनती हुन्छ नागरको
कटुसत्यको ठर्रो ठक्कर नखाई

मनुज्ञानको ढोका खुल्छ कहाँ?
बिधीको चक्रमा फन्को नलाई
प्रकृति सन्तुलित हुन्नन् यहाँ
बर्षा पिउन आकुल ब्याकुल

जर्जर त्रृषित भुमी
असिन पसिन भै छटपट गर्छिन्
मेरो अट्टहास सुनी
वन बिनासी शहर बसायौ

नदीपथ च्यापी महल
सिर शैल चिथोरी सडक बनायौ
वसुधामा छायो कहल
कार्वन फिँजायौ हरित हरायौ
मोहक सम्पदा भुटी

थल निचोर्यौ जल सुकायौ
धरित्रीको कौमार्य लुटी
कलयन्त्रको प्रकृतीपीडक धुम्र
नाच्दछ नीर नभ नभमा

बर्षा भाग्छिन् दूर दुनियाँमा
पठाई मलाई सुन्दर भूतलमा
घुम्छु नाच्छु प्रफुल्ल मनले
मस्ती गर्दै सौम्य भूतलमा

खलबल पार्छु जलथल सारा
शासन गर्छु प्रभावी बलमा
बर्षा बोलाऊ मलाई भगाऊ
चाहन्छु म सदा तिम्रो भलो
मनोहर धरणीमा रम्ने भए
आफैं बनाऊ तिम्रो जन्मथलो

Total Page Visits: 993 - Today Page Visits: 1

यो खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो ?

Loading spinner

You May Also Like

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *